Broome - Kununurra

In Broome genoten we van (één van) de mooiste zonsondergangen van Australië, die elke avond tientallen kijklustigen lokt. En enkele uurtjes  konden we genieten van “the staircase to the moon”. De reflectie van de volle maan geeft dan een speciaal effect op de oceaan, waardoor het lijkt alsof je via een trap naar de maan kan stappen. De volgende stop was Kununurra omdat we daar onze auto in orde gaan laten zetten om binnen enkele weken te verkopen in Darwin. Door het dichtbijgelegen Mirima nationaal park en de werkgelegenheid  is Kununurra perfecte plaats om een tijdje te stoppen en de auto te laten checken. Spijtig genoeg is het nog enkele weken te vroeg voor ze hier echt veel werkkrachten nodig hebben. Maar terwijl we wachten tot de auto in orde is, kon Rox gelukkig beginnen opdienen op 2 verschillende plaatsen. Dezer dagen zijn het blijkbaar de vrouwen die de kost verdienen en de man zit aan de haard (lees: zwembad). Tot de auto klaar is verblijven we op een camping tussen de schitterende cliffs van het Mirima nationaal park, in het gezelschap van onze west-vlaamse vrienden.

Perth - Broome

We zijn uiteindelijk nog een poosje rond Perth blijven hangen omdat de stranden er super waren. Na Perth zijn we verder naar het noorden gereden via Guilderton naar Lancelin. Voor een vrij afgelegen en klein dorpje te zijn was hier toch nog redelijk veel te doen en te zien. Er zijn verschillende mooie stranden rond Lancelin om te zwemmen, surfen en kiten, maar omdat er zeer veel wind stond was de zee dus ook vrij wild en hebben we het beperkt tot bodyboarden op Back Beach. In het dorpje zelf was het toegestaan om er 1 nacht gratis te overnachten op de parking in het dorpscentrum, dus de beslissing om nog een dag te blijven was snel gemaakt. De dag nadien huurden we  een sandboard om te boarden in de gigantische zandduinen net op de rand van het dorp. Hoewel het gegeven sandboarden veel weg heeft van snowboarden, is het toch heel anders!

De volgende bezienswaardigheid was “The Pinnacles” in Nambung National Park. Dit zijn smalle rotsformaties uit Limestone, maar de verdere details zijn we al vergeten... Oeps! Het was wel zeker een bezoekje waard. Via Cervantes en Jurien Bay zijn we naar het noordelijker gelegen Geraldton gereden. Hier moesten we zeker zijn om onze REGO-sticker (die we naar het postkantoor van Geraldton hadden laten opsturen) op te halen en zo opnieuw legaal over de Australische wegen te rijden. 

Na een korte stop in Hamelin zijn we via The World Heritage Trail naar Denham (Shark Bay) gereden. Hier genoten we na een lange dag gereden te hebben van een plons in het zwembad op de camping! Op ongeveer 30 km van Denham ligt Monkey Mia. Hier worden de dolfijnen elke ochtend gevoed en kan je heerlijk relaxen in de super blauwe zee en nadien genieten van een ijsje in het resort. Naast dolfijnen worden hier ook op regelmatige basis zeeschildpadden, haaien,... gespot.

Nog meer naar het noorden ligt Carnarvon. Hier spraken we af met Nick en Ineke, een belgisch koppel dat we eerder tijdens onze reis hadden ontmoet. Na een voormiddag werk gezocht te hebben (door naar de boerderijen en plantaties te rijden) zonder succes zijn we met hun richting Coral Bay getrokken. De baai zelf was heel mooi, maar het dorpje (dat bestond uit 1 straat) en het massatoerisme was voor ons een spelbreker. De volgende ochtend zijn we verder gereden naar Exmouth. Hier hadden Niels en ik een advertentie zien hangen voor “massage therapist” en aangezien we toch niets te verliezen hebben zijn we ons gaan aanmelden. Dit bleek uiteindelijk geen slecht idee te zijn, omdat Tanja (de massage therapist) onze hulp met open armen verwelkomde! Maar omdat ze ons niet meteen werk kon garanderen en het ongeveer 2 weken zou duren voor er genoeg clienten zouden zijn, zijn we uiteindelijk toch niet op haar voorstel ingegaan...  Dan toch geen kine-job in paradise. Na een dagje chillen en snorkelen aan Turquoise Bay en Lakeside Beach in het Cape Range National Park (bij Exmouth) hebben we afscheid genomen van onze Belgische vrienden aangezien zij hier nog enkele dagen gingen doorbrengen en wij onze trip naar het noorden moesten verder zetten.

Het volgende op onze “to-do-list” was Karijini National Park. We begonnen aan de oostkant van het nationaal park aangezien de weg hier gemakkelijk te berijden viel. We zijn meteen naar de kampplaats gereden vanwaar we later die ochtend begonnen aan onze wandeling door de kliffen. Tijdens de wandeling kon je genieten van een plons in de verschillende “pools”. Aan Circular Pool ontmoetten we een Australisch gezin waar we later die avond nog mee afspraken. De Hopkins familie, bestaande uit Matt en Kirsty en hun 2 kinderen (Amber en Dylan) verwelkomde ons op Australische wijze: met een BBQ en het werd een gezellige avond vol gelach en gebabbel. Omdat we eerder al hadden laten vallen dat we het westen van het nationaal park niet durfden te doen met onze auto (door de slechte staat van de wegen), hadden ze voorgesteld om de volgende dag met hun mee te gaan in hun 4WD. Het werd uiteindelijk een super leuke en avontuurlijke dag! Samen met de kinderen waagden we ons aan toch wel moeilijke stukjes klif-klauteren en ijskoude zwempassages door de georges. Het springen van de rotsen, de lekkere zelfgemaakte bicies en cupcakes die ons werden aangeboden, de aardrijkskunde les van Matt over de sterren en de ondervraging van de kinderen over de gevaarlijke dieren van Australie zijn herinneringen die we nooit zullen vergeten... Wetende dat we de familie nog zullen tegenkomen, aangezien ze ongeveer dezelfde reis als ons afleggen, viel het afscheid niet al te zwaar.

Na opnieuw vele kilometers af te leggen zijn we eindelijk aangekomen in Broome. Er zijn slechts nog maar enkele stops voor Darwin en nog zooooooooooveeeeel kilometers af te leggen!

Adelaide - Perth

Eerst en vooral (en ondertussen al veel te laat); we hebben de Nullarbor Plain overleefd en zijn nu dus al ongeveer een maand in West Australie!

Net voor we aan de echte lange en eenzame rit door de Nullarbor begonnen vonden we het hoog tijd dat we ons eens trakteerden op een extra’tje, aangezien we de voorbije maanden toch “redelijk” zuinig waren geweest. In Baird Bay, een dorpje dat bestaat uit 1 straat, is er een koppel dat sinds 1991 mensen mee op zee neemt om te gaan zwemmen met zeeleeuwen en (als je geluk hebt) dolfijnen. Omdat deze trips langs de westkust zeer populair zijn en als gevolg dus ook redelijk duur, hadden wij de rit naar Baird Bay gemaakt om voor een prikje ons te wagen aan dit avontuur.

De ochtend van 17 maart stonden we vroeg en vol adrenaline op om ons klaar te maken voor “the big swim”. We waren in het totaal met 9 die meegingen met de boot en na het passen van onze wetsuits konden we vertrekken. Allereerst gingen we met de boot naar een plek waar de dolfijnen regelamtig gespot worden, met de hoop dat ze ook die dag er zouden zijn. We hadden geluk! Toen de dolfijnen in zich waren moesten we zo snel mogelijk het water in en met onze “heads down in the water”! Het was geweldig, de dolfijnen zwommen zonder angst onder en naast ons...  Omdat Allan (de kapitein en organisator van de trips) erop stond ons de dolfijnen nog beter te laten zien werden we iets dieper de zee ingebracht. Hier konden we opnieuw genieten van een zwem met de dolfijnen. 

Na de dolfijnen was het de beurt aan de zeeleeuwen. De kolonie zeeleeuwen bevond zich op een klein eilandje waar we rustig heen dobberden en al van op een afstand werden verwelkomd door de spelende en nieuwschierige zeeleeuwen. Een voor een sprongen, liepen en slopen ze het water in om ons van dichter bij te komen inspecteren. Na een warme chocolademelk en koek mochten we zelf het water in om met de beestjes te spelen (ja het zijn echte speelberen!). De boot lag aan anker dus we konden eruit en erin wanneer we maar wilden.

Hierna zijn we nog 1x naar de dolfijnen gegaan. Dit keer waren er ongeveer een 15 a 20 tal dolfijnen, waaronder 3 moeders met hun baby’s. Derde keer, beste keer!

Na ons avontuur was het tijd om aan onze tocht door de Nullarbor te beginnen. Behalve de hitte, eenzaamheid, eentonigheid en de vele vele vele kilometers valt er bitter weinig te schrijven of te vermelden over onze tocht naar het westen. Oh ja, behalve dat het maar weer bewezen is dat je tegen de vroege avond beter niet meer achter het stuur kruipt aangezien de kangeroes dan op stap gaan en niet uitwijken voor auto’s!

Onze eerste echte stop in de bewoonde wereld was in Esperance. Hier konden we eindelijk weer eens een Woolworths (Delhaize van Australie) binnen en gebruik maken van de faciliteiten van een bibliotheek (stroom en internet). Rond Esperance zijn er schitterende nationale parken, maar omdat het weer ons niet mee zat hebben we deze (spijtig genoeg) niet bezocht. Wat we wel konden doen was een bezoekje brengen aan Sammy the Sealion (plaatselijke inwoner) en reden we een stukje van “The Ocean Drive”, een rit langs prachtige stranden rond Esperance.

Van Esperance zijn we via Ravensthorpe naar Albany gereden en vervolgens naar Denmark. Denmark was voor ons ‘een toppertje’. Het is een klein maar gezellig dorpje met vele kleine winkeltjes en lekker ruikende koffiehuisjes, maar vooral een strand dat niet mag worden overgeslagen. Aan Ocean Beach is het strand parelwit en het water appelblauwzeegroen en als je geluk hebt (zoals wij) zwem en surf je er tussen de dolfijnen. Een local wist ons te vertellen dat het de eerste keer was in de 18 jaar dat hij daar werkt (voor de surfschool) dat de dolfijnen samen met de surfers golven namen. And he said: “We have so much more to learn from them”.

Onze volgende stop was The Valley Of The Giants, een van de weinige plaatsen waar je gigantische Tingle –en Karribomen kan spotten. Hier kan je je wagen aan `The Tree Top Walk`, maar omdat de Australiers graag veel geld verdienen aan toeristische attracties hebben we deze niet gedaan. Ter vervanging hiervan gingen we mee met een begeleide (deze dan wel gratis) rondleiding door een stukje van het woud. Later die dag zijn we gaan wandelen in Warren National Park, waar je in de Bicennential Tree (75m) kan klimmen. Ja, Niels is helemaal tot boven geklommen!

Onze eerste en hopelijk laatste platte band hadden we op de weg van Pemberton naar Augusta. Maar omdat de auto op een ondergrond stond bestaande uit zand en steentjes kregen we de krik er niet onder. Gelukkig zijn de Australiers super vriendelijk en rijden ze allemaal met een 4x4, die opblaaszakken (hadden wij nog nooit gezien) als krik hebben, waardoor we na 15 minuten verder konden rijden...

Na ons kort bezoekje aan Augusta zijn we door gereden naar Margaret River. Zowel het dorpje als de hele regio rond Margaret River is de moeite waard. Margaret River heeft een gezellig dorpscentrum, enkele prachtige stranden en een aantrekkelijke wijnregio. 

We zijn via Yallingup en Dunsborough naar Busselton gereden. Hier zijn we eindelijk naar een “tyre centre” gegaan om een nieuwe band te kopen en onze oliefilter te laten vervangen. De dag nadien hebben we de vernieuwing van onze REGO betaald, opnieuw een hele smak geld! Misschien dan toch nog een weekje gaan werken om niet met lege handen naar Belgie terug te keren?

De weg van Burbury tot Rockingham was vrij teleurstellend. De dorpjes zelf hadden niet veel charme, dus reden we door naar Fremantle, een stadje net onder Perth. Hier zijn we in het totaal 5 dagen gebleven, omdat er een leuke sfeer hing door het(paasweekend) straattheaterfestival. We hebben er genoten van de losse sfeer, het prachtige weer, het mooie South Beach en natuurlijk het theater. De eerste nacht in “Freo” brachten we door bij Teresa. We hadden op Gumtree een advertentie gezien van iemand die werkers en reizigers een bed aanbood voor slechts 10 dollar per persoon. Omdat wij graag eens iets anders wilden proberen en onze was een moesten doen, zijn we hierop ingegaan. We kregen uiteindelijk beide een sofabed in het salon in een huis dat “niet echt proper was” en waar nog 2 meisjes van Estland en 3 Australische jongens (waarvan 1 leek op een mengeling van Benny uit Het Geslacht De Pauw en de dikke uit Lost) verbleven. Teresa zelf was heel vriendelijk, maar vooral heel raar! Zo sliep ze die nacht buiten bij haar kippen...

Na Fremantle zijn we naar Cottlesloe getrokken, vanwaar we de trein konden nemen naar het centrum van Perth. Perth zelf is niet zo een grote, maar wel een leuke stad. Door de straten en het stadspark slenteren, winkeltjes doen, pic-nic’en,... That’s what we do best!

Foto's Western Australia: 

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.3294713000971.148789.1062190759&type=1&l=ebb0c8acf7

Sydney - Adelaide

We zijn er opnieuw in geslaagd om onze blog veel te lang te verwaarlozen. Maar gelukkig hebben we een geldige reden: we staken de voorbije 2 weken al onze tijd in het plukken van druiven.

Nadat Tullia en Maarten ons verlieten hadden we een dag voorzien voor het zoeken naar een job, maar ongeveer 2 uur later was het al in kannen en kruiken. De volgende dag stonden we voor dag en dauw tussen de wijngaarden. Deze keer werden we niet betaald per uur maar per emmer. Het plukken van zoveel mogelijk druiven (voor Pinot Grigio, Sauvignon Blanc,..) in een zo kort mogelijke tijd was dus de boodschap. Ook al leek deze job in onze fantasie ( sun, fun, wine and money) misschien iets leuker dan het werkelijk was, toch viel het allemaal zeer goed mee. Hebben leuke mensen ontmoet uit Frankrijk, Australie, Cambodja en zelf Afghanistan. Na 2 weken knippen zijn we klaar om aan onze laatste trip te beginnen richting het westen. En gelukkig zijn onze vingers hierbij voltallig gebleven!

Het enige waar we ons nu nog zorgen over zouden kunnen maken is hoe we van Darwin naar Melbourne geraken (met van, bus of vliegtuig), omdat onze terugvlucht immers van hieruit vertrekt op 16 juni. En spijtig genoeg vliegt de tijd snel voorbij en is er nog zoveel te zien...

Eerste deel foto's: 

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.3194316091111.146508.1062190759&type=1&l=d603576e1b

Sydney to Melbourne

Schandalig eigenlijk, al meer dan een maand geleden dat we nog van ons hebben laten horen. Maar er is natuurlijk ook weer heel wat gebeurd waardoor het niet altijd gemakkelijk is te bloggen...

Laten we beginnen waar we geeindigd waren.

New Zealand III Final

Zo, dit is onze laatste dag in Nieuw Zeeland en dus ook een goed moment om onze blog aan te vullen aangezien er weer veel gezien en gebeurd is...

New Zealand II

Eindelijk weer eens tijd om de blog aan te vullen en jullie op de hoogte te houden over het reilen en zeilen hier in Nieuw Zeeland.

Omdat we de auto 29 december in Auckland moesten afgeven zijn we vrij snel van het zuiden van het zuideiland naar het noorden gereden. Een leuke tussenstop was Hanmer Springs, een dorpje dat zijn naam en toerisme te danken heeft aan zijn enorm spa-complex. Dat konden we natuurlijk niet aan ons laten voorbij gaan, dus zijn we een voormiddag gaan chillen in warme waters en voor de kleinste onder ons een mega coole waterglijbaan...

Helemaal herboren en opgeladen zijn we doorgereden naar de Abel Tasman regio. Hier hebben we ons opnieuw gewaagd aan een wandeling. De wandeling die 6 uur heeft geduurd trakteerde ons op super mooie uitzichten, stranden en pijnlijke blaren.  Na Nelson zelf bezocht te hebben zijn we naar Havelock gereden. Hier hebben we kerstavond doorgebracht, met een bed (eindelijk!), een heerlijk zelfgemaakt kerstdiner en een santa-poes (die nadien nog stiekem bij ons in bed is gekropen en er vervolgens weer is uitgesmeten). Omdat we natuurlijk weer veel te veel eten hadden gekocht konden we op kerstdag genieten van een heerlijke pic-nic op het strand van Anakiwa onder een zalige warme zon.

Op 26 december om 19u namen we de ferry van Picton (zuideiland) naar Wellington (noordeiland). Na een overzet van 3 uur kwamen we toe in Wellington, waar we meteen het donkerste en minst drukke straatje inreden om te overnachten in de auto. De dag nadien hebben we de tijd genomen om Wellington zelf te bezoeken, inclusief het Te Papa museum. Dit museum is een interactief museum over de geschiedenis, fauna en flora, toerisme, natuurrampen,... van Nieuw Zeeland. Super dus!

Na een dag rijden hebben we onze auto ingeleverd en gewisseld voor een andere auto (zonder slaapfunctie, maar met tent). Omdat we deze auto slechts voor 10 dagen huren en nadien nog 4 dagen hebben zonder auto hebben we beslist om Auckland later te bezoeken en meteen door te rijden naar Thames (Coromandel Region). Dit was ook de eerste dag na ongeveer een hele periode mooi en warm weer dat het begon te regen voor 4 dagen (non-stop!). De Coromandel regio is prachtig, maar door het slechte weer hebben we er niet zoveel van kunnen genieten en hebben we spijtig genoeg enkele dingen moeten missen (Cathedral cove en Hot water beach).

Oudejaar hebben we gevierd in Raglan, een dorpje wereldberoemd voor zijn surfgelegenheden. Ook hier was de regen een spelbreker. Gelukkig hing er op de camping een leuke sfeer, konden we koken in een droge keuken en konden we genieten van een sauna... Ook leuk: bij de avondwandeling naar het strand werd de weg verlicht door “glowworms”. Prachtig en surrealistisch! De dure Glowworm Caves moeten we dus niet meer gaan bezoeken en zo hebben we alweer dollars uitgespaard.

Ondertussen zijn we Pureora Forest Park voorbij en verblijven we nu in National Park. Dit ligt op enkele kilometers van Tongariro National Park  (remember Mordor, Lord of the Rings?) waar we morgen opnieuw de “trampers” gaan uithangen, hopelijk deze keer zonder blaren als gevolg...